thumb|240px|Nekrolog Juliana Kobyłeckiego w „Gazecie Pomorskiej” Julian Kobyłecki (ur. 1 października 1883 w Siekierzycach, zm. 18 maja 1939 w Toruniu) – oficer Armii Imperium Rosyjskiego, I Korpusu Polskiego w Rosji, Armii Czynnej Ukraińskiej Republiki Ludowej i Armii Czerwonej, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 1 października 1883 w Siekierzycach, w ówczesnym powiecie łuckim guberni wołyńskiej, w rodzinie Józefa., pułkownika armii rosyjskiej i Elżbiety z Grigorów. Był bratem Borysa (ur. 1879) i Włodzimierza (1883–1941). Wyznania prawosławnego. Od jesieni 1895 wychowywał się u ciotki w majątku Obręb koło stacji kolejowej Tłuszcz, a od 1890 przebywał z matką w Piotrkowie. W 1894 został oddany do 2. Korpus Kadetów w Petersburgu. W 1901 wstąpił do Pawłowskiej Szkoły Wojskowej. 10 sierpnia 1903 został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 10 sierpnia 1902 i wcielony do 52 wileńskiego pułku piechoty w Teodozji. 24 lipca 1904 przybył do 35 wschodniosyberyjskiego pułku strzelców w Mandżurii. W jego szeregach walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej. Został ranny w bitwie pod Laojanem. 31 stycznia 1905 został odkomenderowany do kompanii karabinów maszynowych 9 Syberyjskiej Dywizji Piechoty, a 9 marca przeniesiony do tego pododdziału. 15 marca 1906 wrócił do 52 pp.