W 1639 wydał w Gdańsku dzieło Rituale Sacramentorum ac aliarum Ecclesiae caeremoniarum pro dioecesi Pomeraniae in breve opusculumredactum, które wznowiono w Poznaniu w 1643.
Po przeniesieniu się jego protektora, biskupa Macieja Łubieńskiego, na stolicę prymasowską w Gnieźnie, popadł w niełaskę. Nowy biskup włocławski, Mikołaj Wojciech Gniewosz, pozbawił go funkcji oficjała gdańskiego (mianował na to miejsce Floriana Falka). Odebrał mu także probostwa w Gdańsku i Fordonie, od czego się odwołał, ale proces przegrał. Opuścił więc Pomorze i udał się do Gniezna, gdzie biskup Łubieński przyznał mu kanonię związaną z probostwem infułackim kolegiaty kamieńskiej. Objął je 30 października 1642.
W tym okresie kilkakrotnie jeździł do Rzymu i często pozostawał tam przez wiele miesięcy. Było to związane z przygotowywaniem dokumentacji procesowej beatyfikacji arcybiskupa gnieźnieńskiego Bogumiła z Dobrowa. Doprowadził proces do uzyskania papieskiej aprobaty. Dwa tomy dokumentacji uległy jednak później zaginieniu.
Był jednym z zaufanych ludzi Jakuba Wejhera. Zaangażował się w powstanie kalwarii wejherowskiej, pozostając jej duchowym inspiratorem i kreatorem. Zlecił stworzenie mapy kalwarii.