Aleksander Łabaj (ur. 27 lipca 1897 we Lwowie, zm. 18 sierpnia 1939) – starszy sierżant Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 27 lipca 1897 we Lwowie, w rodzinie Kazimierza..
W 1918 jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i został wcielony do formującego się w Przemyślu 5 Batalionu Saperów. Wziął czynny udział w wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się męstwem 31 marca 1920 w czasie wypadu 19 Pułku Piechoty z Derażni na Wołkowińce i Komarowce. Dowodził patrolem minerskim, który zniszczył tory na linii kolejowej, po której poruszał się bolszewicki pociąg pancerny. W czasie tej akcji został ciężko ranny w twarz i dostał się w ręce wroga, lecz zdołał zbiec i wrócić do swojego pododdziału (2. kompanii 5 bsap.). Opis jego czynu został opublikowany 11 stycznia 1934 na łamach Żołnierza Polskiego..
W czasie pokoju pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Saperów w Modlinie. Zmarł 18 sierpnia 1939. Trzy dni później został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.