Pomimo swojej surowości Broemsen zjednał sobie znaczne grono lojalistów wśród łódzkiej burżuazji – łódzcy fabrykanci, głównie pochodzenia niemieckiego oraz żydowskiego, złożyli na jego ręce podziękowania za tłumienie powstania, byli to m.in.: Ludwik Geyer, Edward Hentschel, Ludwik Grohman, Robert Buhle, Antoni Ramisch, Rudolf Kindler, Herman Konstadt, Samuel Lande, Izrael Poznański i Henryk Markusfeld.
W styczniu 1866 Broemsen został zdymisjonowany. Wynikało to z decyzji namiestnika Fiodora Berga, który zrobił to w związku z faktem, iż część nakładanych przez Broemsena kontrybucji nie wpływała do kasy cara, lecz finansowała wystawny tryb życia Broemsena. mały|Herb rodu
Lata 1866–1881 Broemsen po zdymisjonowaniu do 1870 był komendantem 38 Tobolskiego Pułku Piechoty, natomiast w 1870 został fligel adiutantem. 4 października 1872 awansował ze stopnia pułkownika do stopnia generała majora. W latach 1874–1877 był komendantem 1 brygady 3 Dywizji Piechoty Gwardii Imperium Rosyjskiego zlokalizowanej w Warszawie, a w latach 1877–1880 komendantem 2 brygady 3 Dywizji Piechoty Gwardii Imperium Rosyjskiego.