Chaber łąkowy (Centaurea jacea L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Rodzimy obszar jego występowania to niemal cała Europa, północno-zachodnia Afryka (Algieria, Maroko, Tunezja) i zachodnia Azja o klimacie umiarkowanym (Azja Mniejsza, Syberia, Kaukaz). Jako gatunek zawleczony rozprzestrzenił się także w Ameryce Północnej i Południowej (Argentyna, Chile), na Dalekim Wschodzie oraz we wschodniej Australii. W Polsce jest pospolity na całym obszarze kraju.
Morfologia thumb|left|180px|Okrywa koszyczka thumb|left|180px|Koszyczek z góry thumb|Pokrój Pokrój Roślina wysokości do 20-100 cm. Łodyga Pojedyncza lub rozgałęziona, prosto wzniesiona, kanciasta i szorstka. Liście Odziomkowe zebrane w rozetę, pojedyncze, jajowate do lancetowatych, często pierzasto powcinane, ogonkowe. Liście łodygowe siedzące, całobrzegie o zwężonej nasadzie. Kwiaty Zebrane w koszyczki osadzone pojedynczo na szczycie łodyg, o szerokości 2–6 cm. Koszyczek ma okrywę długości 1–2 cm, o jajowatym kształcie. Listki okrywy są okrągławe, całobrzegie, lub grzebieniaste, w kolorze od bladorudego do brunatnego. Kwiaty rurkowate, fioletowopurpurowe, sporadycznie białe. Kwiaty brzeżne większe, płonne z wyraźnie dwuwargową koroną, wewnętrzne obupłciowe.