Idee Nietzschego głosił następnie w tekstach publikowanych na łamach „Głosu”, „Strumienia” i „Gazety Warszawskiej”. W pierwszych miesiącach 1900 zredagował pierwsze sześć numerów tygodnika „Strumień” we współpracy z jego założycielem Wacławem Gąsiorowskim, po czym opuścił redakcję i w marcu odciął się od pisma w liście opublikowanym wraz z Zdzisławem Dębickim, Wacławem Nałkowskim i Gustawem Daniłowskim w „Głosie”. W ocenie Kazimierza Wyki jego artykuł Rak („Strumień”, 1900) był manifestem zwrotu drugiego pokolenia młodopolskiego od Schopenhauera ku Nietzschemu.
Według niepotwierdzonych informacji syna, również Stanisława, był jako członek Polskiej Partii Socjalistycznej uczestnikiem konferencji partyjnych w Londynie w latach 1902–1904, a następnie przez kilka miesięcy więźniem Cytadeli Warszawskiej za udział w rewolucji 1905 roku, co miało wpłynąć na jego przekonania. W rzeczywistości jednak znajdował się już od kilku lat pod wpływem Nietzschego.
W czasie I wojny światowej znalazł się w Kijowie, gdzie współpracował z teatrem Studyo Stanisławy Wysockiej. Był sekretarzem „Sokoła”, działał w harcerstwie.