Około 1898 stał się zagorzałym zwolennikiem Friedricha Nietzschego zarówno na płaszczyźnie ideowej, jak i w dziedzinie estetyki, stosując zaproponowane przez filozofa kryteria we własnej krytyce literackiej. Według Tomasza Weissa swoje poglądy estetyczne zawdzięczał także Jeanowi-Marie Guyau. Głosił kult życia, podmiotowości, siły i odwagi aż do bezwzględności i egoizmu, krytykował realizm jako przejaw nowoczesnej cywilizacji masowej i skrycie dekadenckiej słabości, sympatyzując natomiast z jawnie okazywanym dekadentyzmem. Kreślił konflikt między „rasowymi” „ludźmi Patosu” a „pospolitymi” „ludźmi Chaosu”. W opinii Tomasza Weissa i Marii Podrazy-Kwiatkowskiej przejął „najbardziej brutalne” lub „przede wszystkim negatywne” aspekty myśli Nietzschego; Weiss uznaje jego poglądy za protofaszystowskie. W jego tezach o upadku duchowym nowoczesności wyraźne są echa tzw. rozpaczy kulturowej konserwatystów niemieckich.