Jako naczelnik organizował konspiracyjną siatkę, przy współpracy z setnikami: tokarzem Leonem Tuszyńskim (1817–1895) i tkaczem Ludwikiem Kozubskim (1816–1900). W ramach swojej działalności gromadził broń i umundurowanie, a także pobierał podatek narodowy od łodzian. Radziejowski bezskutecznie współpracował z ks. Józefem Czajkowskim, przekonując oficerów rosyjskich garnizonu łódzkiego, do dołączenia do powstańców styczniowych. W wyniku defraudacji swoich współpracowników posądzono go o nadużycia i malwersacje. W związku oskarżeniami podjął próbę samobójczą, lecz został uratowany. Ustąpił ze stanowiska naczelnika pod koniec 1862 i został zastąpiony przez Józefa Zajączkowskiego. Uczestniczył w walkach powstańczych pod rozkazami Józefa Sawickiego oraz w oddziale Roberta Skowrońskiego, jako oficer i dowódca strzelców. Brał udział w rekwizycji 80 tys. rubli z kasy Banku Polskiego w Łodzi.
Został zatrzymany przez Rosjan w sierpniu 1863 w wyniku zdrady Aleksandra Skrudzińskiego.