Niektórzy autorzy jednak odrzucają dyskusyjność autorstwa wykładów, bez wahania przypisując je w całości Smithowi.
Status kanoniczny Ortodoksja oraz autorytatywny charakter Wykładów o wierze została podważona po raz pierwszy przez Orsona Pratta w 1879. Aż do 1921 ukazywały się w niemal wszystkich anglojęzycznych edycjach Nauk i Przymierzy, jak również w wielu, choć nie wszystkich tłumaczeniach tej księgi. Wydanie z 1921 zawierało we wstępie informację o ich usunięciu z tekstu kanonu pism świętych. Dekanonizację wyjaśniono tym, że wykłady nigdy nie zostały przyjęte ani też przedstawione Kościołowi jako coś innego niż wykłady teologiczne lub lekcje. Na decyzję mogła mieć wpływ sprzeczność nauk o odrębnych Osobach Boskich zawartych w wykładzie piątym z późniejszymi objawieniami na ten sam temat, konkretnie z rozdziałem 130. Nauk i Przymierzy. Bezpośrednim skutkiem usunięcia wykładów z kanonu jest ich niewielka znajomość i niska rozpoznawalność w późniejszych generacjach świętych w dniach ostatnich. Zauważono, że ich istotność, tak doktrynalna jak i historyczna nie powinna być mimo wszystko przez wiernych kwestionowana.