Po uzyskaniu dyplomu została asystentką w zespole nadwozi Instytut Pojazdów PW. Na tym stanowisku pracowała dwa lata. W 1976 otrzymała nagrodę rektora „Dla Młodego Pracownika Naukowego Politechniki Warszawskiej”.
Po uzyskaniu stypendium naukowego w 1977 wyjechała na Uniwersytet Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych. Tam podjęła pracę w charakterze asystentki w laboratorium mechaniki oraz podjęła studia w zakresie inżynierii mechanicznej i mechaniki stosowanej, ukończone w 1979. Następnie przebywała na kolejnym stypendium w Uniwersytecie Drexela, gdzie wykładała statykę, mechanikę oraz teorię maszyn i mechanizmów oraz pod okiem prof. Alberta S. Wanga napisała dotyczącą materiałów kompozytowych pracę doktorską pt. Delamination Growth in Graphite Epoxy Laminates Under Compressive Loads, obronioną w 1984 i zwieńczoną uzyskaniem stopnia doktora inżynierii mechanicznej i mechaniki stosowanej. Po otrzymaniu czterech ofert zatrudnienia w różnych uczelniach podjęła pracę na Wydziale Inżynierii Mechanicznej w Uniwersytecie Widener z siedzibą w Chester, obejmując posadę docenta. Tam dokonała szeregu zmian w zakresie programu nauczania, stworzyła Laboratorium Mechaniki i Wytrzymałości Materiałów.