We wczesnej mormońskiej historii grzech ten odnosił się do wiernych, którzy złamali przymierza przynależne do zjednoczonego porządku, zgodnie z dwunastym wersetem 78. rozdziału oraz z wersetami dwudziestym i dwudziestym pierwszym 82. rozdziału Nauk i Przymierzy. Zjednoczony porządek był nieudaną próbą budowania utopijnych społeczności opartych na wspólnocie własności. Ten sam grzech odnosi się do osoby, która została zapieczętowana w małżeństwie świątynnym, a później popełniła ciężki grzech i złamała w ten sposób swoje przymierza.
Starszy Bruce R. McConkie, członek Kworum Dwunastu Apostołów oraz specjalista w zakresie mormońskiej doktryny, wyjaśnił, że wystawienie na ciosy szatana obejmuje całkowite oddanie w jego ręce, bez jakiejkolwiek ochrony zapewnianej uprzednio przez moc prawości, boskości czy przez kapłaństwo. Wiąże się z trudnym do opisania cierpieniem, zarówno w życiu obecnym, jak i przyszłym. Szatan otrzymuje tym samym pełną swobodę nękania, prześladowania i dotykania grzesznika, włącznie z jego zniszczeniem w ciele fizycznym. Proces ten bywa niekiedy opisywany z wykorzystaniem symboliki siarki, spuszczonych krat czy też ognia piekielnego.
Ciosy szatana wyraźnie odróżnia się od ciosów i uderzeń wspominanych w Nowym Testamencie w kontekście cierpień doświadczanych przez Chrystusa, Pawła czy innych członków pierwotnego Kościoła.
Przypisy
Kategoria:Nauki i Przymierza