W pistolety Ballester-Molina uzbrojeni byli między innymi agenci brytyjskiego SOE (Special Operations Executives), a także żołnierze 8 Armii walczącej w Afryce Północnej. Broń znakomicie sprawdzała się w trudnych pustynnych warunkach. Wielka Brytania płaciła za kontrakt dostawami stali, której w czasie wojny w Argentynie brakowało. Z faktem tym wiązała się również pewna plotka, zgodnie z którą, do produkcji pistoletu Ballester-Molina miała zostać użyta stal z zatopionego pancernika niemieckiego Graff Spee, jednak nigdy nie dowiedziono jakoby faktycznie używano podobnej stali do produkcji jakiejkolwiek broni w HAFDASA. Brytyjska stal pochodziła ze Stanów Zjednoczonych w ramach umowy Lend-Lease. Produkcja pistoletów na zamówienie brytyjskie rozpoczęła się w roku 1942 i trwała aż do połowy 1944.
W latach 1940–1953 firma Hafdasa produkowała również pistolety Ballester-Molina w kalibrze .22 Long Rifle. Miał on służyć policji i wojsku jako pistolet treningowy.