Po poddaniu miasta przedostał się za zachodnią linię frontu.

Po zakończeniu wojny, w lipcu 1945 powrócił do Warszawy. Latem 1946 wyjechał na teren Lubelszczyzny i wstąpił do organizacji Wolność i Niezawisłość operującej na terenie lasów biłgorajskich i zamojskich. Był szeregowym żołnierzem o pseudonimie „Piorun” w II plutonie dowodzonym przez Leonarda Kowalczyka pseudonim „Kawka”, komendanta wsi Kawęczyn w rejonie Szczebrzeszyna. W listopadzie 1947 razem z Wiktorem Plurą zorganizował w Pieszycach działającą w ramach podziemia antykomunistycznego, grupę „Czarna Śmierć”. Z czasem grupa ta, licząca 6 osób, rozszerzyła swoją działalność na Wrocław. Dowódcą był Wiktor Plura, zastępcą Henryk Krzycki.

Został aresztowany 19 grudnia 1947 w Dzierżoniowie na Dolnym Śląsku przez funkcjonariuszy Urządu Bezpieczeństwa. 7 lutego 1948 po jednodniowym procesie, został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy we Wrocławiu pod przewodnictwem Zygmunta Bukowińskiego na karę śmierci (decyzją prezydenta Bolesława Bieruta z 30.03.1948 zamienioną na karę dożywotniego więzienia). Po miesięcznym pobycie we wrocławskim areszcie przewieziono go do więzienia w Rawiczu.