eudajmonistyczne etyki cnót – definiują cnoty w kategoriach eudajmonii, czyli dążenia do szczęścia. Cnoty są podstawowym instrumentem pozwalającym jednostkom osiągnąć szczęście czy idealne życie lub szczęście definiowane jest jako stan posiadania określonych cnót. Do tego nurtu należy wiele etyk starożytnych (w szczególności etyki Arystotelesa czy stoików), etyki cnót oparte na podmiocie lub egzemplarystyczne – nie opierają się na znanych listach cnót, lecz schodzą do bardziej podstawowego poziomu: właściwych motywacji czy dyspozycji działającego podmiotu. To ocena tych motywacji czy dyspozycji określa, co jest cnotą (a nie uprzednie i ustalone koncepcje cnót). Do tej kategorii należą etyki stworzone przez współczesnych autorów, np. Michaela Slote'a czy Lindę Zagzebski, etyki cnót oparte na celu – przyjmują za punkt wyjścia ustalone zestawy cnót i dążą do ich lepszego określenia czy wskazania, jak te cnoty mogą być doskonalone. To podejście zostało współcześnie rozwinięte przez Christine Swanton, platońskie etyki cnót – traktują cnoty jako środek pozwalający połączyć się z metafizyczną głębią (np. metafizycznym Dobrem) czy Bogiem.