Zajęcie ziemi płockiej nie oznaczało jednak końca zmagań o zachowanie jej w rękach Piastów mazowieckich. W listopadzie 1462 książę został zobowiązany do stawiennictwa w Piotrkowie, gdzie miał stanąć przed sądem królewskim kierowanym przez Stanisława Ostroroga, wojewodę kaliskiego. Werdykt sądu można było przewidzieć z góry i 25 listopada 1462 książę, oburzony, opuścił miejsce obrad, na których uznano fakt inkorporacji Rawy, Gostynina i Bełza oraz polecono dokonać tego samego z pozostałą częścią spuścizny po Siemowicie VI i Władysławie II. Z nieznanych przyczyn, mimo potwierdzenia wyroku w latach następnych, Kazimierz Jagiellończyk nie wykorzystał wtedy przysługujących mu praw i Płock pozostał jeszcze na jakiś czas przy Piastach (w 1476 odpadła tylko po śmierci Anny, wdowy po Władysławie I, jej oprawa wdowia, czyli ziemia sochaczewska).
Nie chcąc ryzykować ostatecznej utraty łaski królewskiej, Konrad III wsparł wojska koronne w wojnie z zakonem, na przykład oblegając w 1464 Działdowo. Był gwarantem pokoju toruńskiego 1466 roku Antoni Gąsiorowski, Polscy gwaranci traktatów z Krzyżakami XIV-XV wieku, w: Komunikaty Mazursko-Warmińskie nr 2-3, 1971, s.