Publikowała od lat 30. XX wieku. Szczególnie dużo tekstów dotyczyło badań z wykopalisk z epoki brązu, w której się specjalizowała. W latach 60. i na początku 70. XX wieku wydała cztery przewodniki po archeologii włoskiej: po Sardynii (1963), Syrakuzach (1965), Sycylii (1967) i całych południowych Włoszech (1972). Łącznie napisała ponad 50 książek i artykułów naukowych.
Jej metody naukowe uznawano za taktyczne i wydajne – w danym roku prowadziła wykopaliska na jednym wybranym terenie, stosując strategię wybraną pod kątem celów danego badania. Cenione były jej badania w Hayhope Knowe w Scottish Borders (1949), gdzie wykonała wykopaliska na powierzchni 520 m², aby zbadać trzy domy i sekwencję grodzeń. Było to jedno z pierwszych zastosowań takiego podejścia w archeologii epoki żelaza w północnej Europie. Przez 60 lat kariery naukowej była szanowana za wysokie standardy badań terenowych oraz szybką publikacją wyników w postaci tekstów wysokiej jakości. Oprócz badań naukowych prowadziła wykopaliska na zlecenie wojska. W czasie II wojny światowej kierowała licznymi wykopaliskami ratowniczymi dla Departamentu Zabytków Ministerstwa Robót prowadzonymi na terenach zarekwirowanych dla celów obronnych.