prowadząc tajnie nauczanie w Starej Wsi koło Brzozowa.
Po wojnie przeniósł się na Dolny Śląsk i na cztery lata został dyrektorem szpitala w Oleśnicy, ordynatorem chirurgii oraz ginekologii i położnictwa, a także lekarzem powiatowym, po czym zaczął pracę w II Klinice Chirurgii Akademii Medycznej we Wrocławiu – do 1962 r. jako asystent i adiunkt, a następnie jako docent. Doktoryzował się w 1951 r., a w 1961 r. habilitował. W 1963 r. objął funkcję kierownika Katedry i Kliniki Chirurgii Dziecięcej (doprowadził do budowy od podstaw nowego budynku kliniki), a w latach 1981–1983 sprawował także obowiązki dyrektora Instytutu Pediatrii. W 1972 r. został profesorem nadzwyczajnym, a w 1979 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Pomimo przejścia w 1985 r. na emeryturę, aktywnie uczestniczył w życiu kliniki.
Autor ok. 200 publikacji, książek i podręczników, w swojej pracy zajmował się tematyką profilaktyki, rozpoznawania i leczenia skomplikowanych przypadków, głównie w zakresie chirurgii dziecięcej. Był pionierem wymiany krwi u noworodków w przypadku konfliktu serologicznego oraz twórcą własnych modyfikacji metod operacyjnych, m.in. operacyjnego leczenia torbieli trzustki;