inne bataliony poniosły podobne straty. Jednak do 12 lipca las został skutecznie oczyszczony z Niemców. 38 (walijska) Dywizja Piechoty straciła w walce około 4000 żołnierzy zabitych lub rannych. Nie została ponownie wykorzystana w działaniach wojennych do 31 lipca 1917 roku.
Obraz przedstawiający atak walijskiej dywizji na niemieckie pozycje 11 lipca 1916 roku, jest brutalny w swej wymowie. Pełni animuszu i zaciętości Walijczycy, z furią atakują Niemców nie okazując im żadnej litości. Szczególną uwagę widza zwracają trzej walijscy żołnierze w centralnej części płótna: jeden celuje ze swojego rewolweru w stronę podnoszącego ręce Niemca, drugi trzyma karabin najeżony bagnetem z wyraźnym zamiarem wbicia go w leżącego na ziemi wroga, a trzeci broczący krwią leży na ziemi i półprzytomnym spojrzeniem spogląda na atakujących kolegów. Zarówno Niemcy z lewej jak i Walijczycy z prawej strony obrazu na dalszym planie, są jakby dodatkiem do sceny głównej symbolizującej okrucieństwo wojny.