Goryeo lub Koryŏ (, ) – średniowieczne królestwo koreańskie w latach 918–1392. Od jego nazwy pochodzi słowo „Korea” w językach indoeuropejskich.
Historia Założycielem Koryŏ był król T’aejo (pan. 918–943), który po okresie wewnętrznych konfliktów trwających od 901 roku proklamował w 918 roku królestwo Koryŏ ze stolicą w Kaesŏngu. Ponadto w 922 na drugą (dodatkową) stolicę został wyznaczony Pjongjang. Nazwa królestwa była skróconą formą nazwy Koguryŏ, największego z Trzech Królestw Korei.
W 926 pod naporem Kitanów upadło koreańsko-mandżurskie królestwo Balhae. Wówczas następca tronu Balhae wraz ze znaczną częścią ludności uciekł na terytorium Koryŏ. Koryŏ stało się wówczas jedynym państwem koreańskim, obejmującym prawie cały Półwysep Koreański (z wyjątkiem północno-wschodnich obrzeży). W 938 Korea zhołdowała kraj Tamna, czyli wyspę Czedżu.
Królestwo składało się z pięciu prowincji i dwóch rejonów granicznych. W 983 zreformowano podział administracyjny, wyznaczając dwanaście mok, do których rozesłano rządców. W XII wieku nastąpiło osłabienie władzy królewskiej z racji rosnących posiadłości klasy szlacheckiej.