Od lat 90. XIX w. należał do czołowych polityków czeskiej socjaldemokracji. Należał do jej lewego skrzydła, odrzucał rewizjonizmČeská společnost 1848–1918. 498. W wyborach w 1901 i 1907 r. ponownie uzyskiwał mandat do Rady Państwa. W 1901 r. został ponownie wybrany z tej samej kurii i okręgu, tym razem odnosząc zdecydowane zwycięstwo nad kandydatem proniemieckim Schröderem i nad Janem SztwiertniąRed. I. Panic, Dzieje Śląska..., s. 112.. W 1904 r. jako prezes Unii Górników przybył, w celu wsparcia strajkujących, do Borysławia, gdzie trwał wielki strajk pracowników zagłębia naftowegoJ. Buszko, Dzieje ruchu robotniczego w Galicji Zachodniej 1848-1918, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1986, s. 221.. W 1907 r. uzyskał mandat w wyborach powszechnych, po zniesieniu kurii, w szóstym okręgu śląskim otrzymując 78,2% głosów. Należał w Radzie do klubu czeskich socjaldemokratów. Później jednak, w 1911 r., związał się z Czeską Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą w Austrii (tzw. centraliści), która odrzucała podziały narodowościowe i adresowała swój program do wszystkich robotników, rywalizując o głosy z czeską Partią Socjaldemokratyczną. Partia centralistów powstała na zjeździe w Brnie w dniach 13 i 14 maja 1911 r. W wyborach w tym samym roku Petr Cingr zdobył mandat do Rady Państwa jako jedyny z centralistówČeská společnost 1848–1918.