Wacław II (, Polska wersja imienia: Więcław.; ur. 27 września 1271K. Charvátová, Václav II. Král český a polský, Praha 2007, s. 18. w Pradze, zm. 21 czerwca 1305 tamże) – król Czech w latach 1278–1305 oraz król Polski w latach 1300–1305 z dynastii Przemyślidów. Wprowadził do obiegu grosz praski oraz ustanowił w Polsce urząd starostyBenedykt Zientara Wacław II w: Poczet królów i książąt polskich pod red. Andrzeja Garlickiego, Wyd. Czytelnik, 1978, s. 225..
Tytuły Syn i następca Przemysła Ottokara II, książę czeski w latach 1278–1297 (do 1285 regencja), król czeski od 1297, władca ziemi kłodzkiej od 1290, książę krakowski od 1291, sandomierski od 1292, brzesko-kujawski, sieradzko-łęczycki, wielkopolski i pomorski od 1299, król polski od 1300, władca zwierzchni nad księstwami: bytomskim (od 1289), opolskim, cieszyńskim (od 1291), raciborskim (od 1292), sieradzkim, łęczyckim i brzesko-kujawskim (w latach 1292–1299), inowrocławskim, dobrzyńskim (od 1299) oraz wrocławsko-legnickim i świdnicko-jaworskim (od 1301).
thumb|Pieczęć Wacława II
Pochodzenie i młodość Śmierć ojca Wacław II był synem zabitego w 1278 r., bezpośrednio po bitwie pod Suchymi Krutami, króla czeskiego Przemysła Ottokara II z dynastii Przemyślidów i księżniczki halickiej (czernichowskiej) Kunegundy z dynastii Rurykowiczów.