Część władz ministerialnych próbowało w tych warunkach wstrzymać budowę zapory, ale rząd się na to nie zdecydował z powodu zagrożeń dla ciągłości działania przemysłu ostrawskiego.
Budowa ostrawskich osiedli mieszkaniowych od 1951 zmieniła przeznaczenie zapory. Stała się ona źródłem wody pitnej. Woda z topniejącego śniegu w Jesionikach w 1952 zagroziła zarówno zaporze, jak i dolinie poniżej. W 1953 pierwotnie planowany rurociąg łączący zaporę z oczyszczalnią ścieków w miejscowości Vítkov-Podhradí został zmieniony na galerię ciśnieniową. Niedokończona zapora służyła w suchych latach 1953 i 1954 do zatrzymywania wody i poprawy przepływu wód w Morawicy poniżej zapory. Ostatecznie zaporę ukończono w 1955, a od 1957 po raz pierwszy została użyta do stałego utrzymania wód.
Z umieszczonej na ścianie korony zapory tablicy pamiątkowej z brązu można odczytać następujące dane dotyczące uczestników budowy i jej operatora: projektant – Hydroprojekt Brno, dostawca materiałów – Ingstav Brno, inwestor – VRIS Ostrawa.