Kariera polityczna thumb|left|Poska podpisuje traktat w Tartu thumb|Pomnik Poski w parku Kadriorg W 1904 roku został członkiem rady miejskiej Tallinna, a w 1913 roku z inicjatywy Konstantina Pätsa objął posadę burmistrza tego miasta. Dzięki swoim kontaktom i umiejętności łagodzenia konfliktów, był skutecznym zarządcą oraz zyskał poparcie lokalnej ludności niemieckiej i rosyjskiej. Po rewolucji lutowej rosyjski Rząd Tymczasowy powołał go na gubernatora estońskiego. Jesienią 1917 roku został wybrany do rosyjskiej Konstytuanty. Po ogłoszeniu przez Estonię niepodległości 24 lutego 1918 roku, Poska objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie tymczasowym i pełnił tę funkcję do 12 listopada tegoż roku, kiedy został ministrem sprawiedliwości. Jednocześnie przez krótki okres pełnił obowiązki premiera Estonii od momentu zakończenia okupacji niemieckiej i zalegalizowania władzy estońskiego rządu do momentu powrotu Pätsa z niemieckiego więzienia. 27 listopada 1918 roku ponownie został ministrem spraw zagranicznych, którym pozostał również w rządzie Otto Strandmana do 20 września 1919 roku.