Dotarł wówczas do finału, w którym przegrał z Hamadem Međedoviciem 4:3(6), 1:4, 2:4, 4:3(9), 1:4.
W roku 2024 zwyciężył w dwóch turniejach rangi ATP Tour 500 – w lipcu, kiedy to wygrał w Hamburgu, pokonując w finale Alexandra Zvereva 6:3, 3:6, 7:6(1) oraz w październiku w Tokio, gdy w decydującym meczu pokonał Ugo Humberta 5:7, 7:6(6), 6:3.
Podczas Igrzysk Olimpijskich w Paryżu wystąpił w turnieju gry pojedynczej, z którego odpadł w pierwszej rundzie po porażce z Matteo Arnaldim. Ponadto, w parze z Ugo Humbertem, odpadł w pierwszej rundzie rozgrywek gry podwójnej, przegrywając z parą Sander Gillé-Joran Vliegen.
W 2026 roku dotarł do finału Qatar Open, w którym uległ Carlosowi Alcarazowi. W kwietniu triumfował w Barcelona Open, pokonując w finale Andrieja Rublowa i zdobywając czwarty tytuł w cyklu ATP Tour. W sierpniu wygrał pierwszy w swojej karierze turniej rangi ATP Tour Masters 1000 w grze pojedynczej. W finale turnieju w Cincinnati pokonał Francesa Tiafoe.
W rankingu gry pojedynczej najwyżej był na 11. miejscu (24 sierpnia 2026), a w klasyfikacji gry podwójnej na 185.