W XVI wieku wódz O’Byrne, Thady O’Byrne i przywódcy klanu żyjący na równinach w pobliżu morza poddali się angielskiej władzy. Podwładny Sept Ranelagh mieszkający w górach i dowodzony przez Hugh McShane O’Byrna odmówił podążania za ich szefem i nie poddawał się angielskim rządom. Thady O’Byrne zmarł w 1578 roku, a jego następcą został Dunlaing O’Byrne, który również nie chciał stawiać oporu Anglikom. W 1580 roku zginęli zarówno nowy wódz Dunlaing, jak i górski wojownik Hugh McShane O’Byrne.
Względna siła obu gałęzi zmieniła się w połowie XVI wieku wraz z objęciem stanowiska wodza Gabhal Raghnaill – Hugh McShane O’Byrna. Pod przywództwem Hugh, oddział Gabhal Raghnaill agresywnie prowadził politykę oporu wobec anglizacji Irlandii, sami O’Byrnowie stali się potężną siłą. Regularnie najeżdżali i nękali mieszkańców The Pale wokół Dublina. Hugh został zastąpiony jako przywódca Gabhal Raghnaill w 1579 roku przez jego syna, Fiacha MacHugh O’Byrna (irl. Fiach Mac Aodha Ó Broin) który stał się największym wojownikiem, jaki kiedykolwiek został nazwany O’Byrne’em.