thumb|Siedmiu Elektorów Rzeszy wg miniatury z Kodeksu BaldwinaMiniatura z zapisem podróży króla Henryka VII na koronację cesarską. Od lewej elektorzy duchowni: abpi Kolonii, Moguncji i Trewiru oraz świeccy: Palatynatu, Saksonii, Brandenburgii i Czech thumb|Cesarz w otoczeniu elektorów RzeszyCesarz i elektorzy na brązowej antabie drzwi ratusza w Lubece thumb|Pieczęć Złotej Bulli z 1356, z cesarzem Karolem IV thumb|Strój i insygnia elektorskie z XVII w. w wiedeńskim Hofburgu Elektorzy Rzeszy, Książęta Elektorzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego (łac. electores – wyborcy; niem. Kurfürsten – od staroniemieckiego słowa kuri – wybór) – książęta Rzeszy uprawnieni do udziału w elekcji cesarskiej, podczas której wybierano cesarza rzymskiego. Każdy elektor stał na czele feudalnego państwa – elektoratu.
Historia Początkowo, we wczesnym średniowieczu, króla niemieckiego miał wybierać lud, czyli plemiona germańskie. Jednak w rzeczywistości wiec ludowy kierował się sugestiami książąt plemiennych i dygnitarzy cieszących się autorytetem, stąd szybko elekcje zamieniły się w zjazdy książąt. W XII – XIII w. decydowali już tylko książęta o największym prestiżu, a pozostali zatwierdzali ich uchwały automatycznie i stało się to zwyczajem.