W okresie przedwojennym plac nosił nazwę Hilgerplatz. Edward Hilger był w latach 1905–1920 dyrektorem generalnym koncernu Zjednoczone Huty Królewska i Laura. Po przyłączeniu Huty Laura do Polski plac został przemianowany na plac Piotra Skargi.
W 1914 roku postanowiono podzielić parafię Krzyża Świętego na część północną i południową. Nowy kościół pierwotnie planowano zbudować na placu P. Skargi. Po I wojnie światowej zamiast stawiać nowy budynek postanowiono zaadaptować na potrzeby sakralne halę targową. Kościół św. Antoniego z Padwy, znajdujący się przy obecnej ulicy ks. J. Kapicy, został konsekrowany 4 października 1931 roku.
Podczas II wojny światowej, w czasie niemieckiej okupacji, plac przemianowano na Hermann Göring Platz.
Ostatnie jarmarki na placu P. Skargi odbywały się w latach 1945–1957. Było to także miejsce odpustów, a także estrad cyrkowych. W latach 50. i 60. XX wieku stał się on centralnym punktem komunikacyjnym dla przebiegających przez Siemianowice Śląskie linii miejskiego transportu zbiorowego, zarówno autobusowych, jak i tramwajowych. Autobusy do centrum miasta kierowały się wówczas ulicą H. Sienkiewicza oraz ulicą S. Staszica (w starym śladzie), a tramwaje linii 12 i 13 kończyły tutaj swój bieg. Pod koniec 1946 roku przebudowano torowisko tramwajowe.