Puértolas-Pascual i inni (2021) zaliczyli do nich skierowany do tyłu i grzbietowo zaokrąglony na końcu wyrostek kolczysty pierwszego z kręgów piersiowych, poziomo ułożone wyrostki poprzeczne środkowych kręgów grzbietowych, prosty koniec proksymalny kości ramiennej, na brzusznej stronie której przebiega w kierunku przednio-tylnym między powierzchniami epipodialnymi płytkie, acz długie wyżłobienie, prosty brzeg preaksjalny kości promieniowej, kość biodrową prawie okrągłą w przekroju trzonu i prawie równym w wymiarze przednio-tylnym wyrostkiem na jej płytce grzbietowej, przedni brzeg jej talerza zaokrąglony, wypukły, niezbyt szeroki z dobrze rozwiniętą powierzchnią stawową kulszową tejże kości. Odrębności te pozwoliły Puértolas-Pascualowi i innym na kreowanie nowego rodzaju plezjozaura, któremu nadano nazwę Plesiopharos. Nazwa rodzajowa wywodzi się ze starożytnej greki. Pochodzi od słów πλησίον [plēsíon] oznaczającego po grecku bliski, ale stanowiącego zarazem nawiązanie do grupy plezjozaurów, i φάρος [pharos], oznaczającego latarnię morską, blisko której znaleziono szczątki zwierzęcia. W obrębie rodzaju wyróżniono pojedynczy gatunek, nazwany przez cytowanych autorów Plesiopharos moelensis. Epitet gatunkowy nawiązuje do pobliskiej miejscowości São Pedro de Moel.