Po konfirmacji i śmierci brata zainteresowała się przebudzeniem religijnym, które ogarnęło Niemcy. Znalazła się pod wpływem teologów takich jak Johann Hinrich Wichern, Johann Wilhelm Rautenberg i Matthias Claudius. Wpływ miał na nią szczególnie Rautenberg, który uczynił wspólnotę św. Grzegorza w Hamburgu centrum swojego ruchu. Zachęcił Amalie do działalności charytatywnej. Około 1819/1820 po lekturze m.in. O naśladowaniu Chrystusa mistyka Tomasza à Kempisa przeżyła nawrócenie.

W 1823 planowała założenie zakonu sióstr miłosiernych w ramach Kościoła ewangelickiego na wzór wincentynek. W 1824 poznała Johannesa Evangelistę Gossnera, którego twórczość wywarła na niej duże wrażenie.

Kiedy w 1831 w Hamburgu wybuchła epidemia cholery, zgłosiła się na ochotniczkę do pracy jako pielęgniarka w przytułkach. Zyskała uznanie i wkrótce stanęła na czele personelu pielęgniarskiego. W dniu 23 maja 1832 wraz z 12 innymi kobietami założyła „Weiblicher Verein für Armen und Krankenpflege” (Związek Kobiet ds. Opieki nad Ubogimi i Inwalidami), pierwsze w mieście stowarzyszenie dobroczynne, którego celem było niesienie pomocy materialnej i duchowej ubogim i chorym ludziom oraz ich rodzinom.