Sieveking interpretowała teksty biblijne – początkowo dla uczniów i uczennic – w sposób ogólnie zrozumiały i budujący. Anonimowo opublikowała traktaty pt. Betrachtungen (Obserwacje) i Beschäftigungen mit der heiligen Schrift (Rozważania na temat Pisma Świętego). Opisywała siebie jako „racjonalistyczną mistyczkę”. Wpływ na nią miał August Hermann Francke.

Choć wspierała ludzi z nizin społecznych, nie okazała politycznego poparcia dla reformy klasowej. Sprzeciwiała się organizacjom filantropijnym w duchu międzywyznaniowym, obawiając się z ich strony konkurencji.

Żyła z senatorskiej emerytury i dwóch spadków. Po jej śmierci pracę kontynuowała jej przyjaciółka Elise Averdieck (1808–1907).

Została pochowana na starym cmentarzu przy koścele św. Trójcy w Hamburg-Hamm, w mauzoleum rodzinnym zbudowanym przez jej kuzyna Karla Sieveking i zaprojektowanym przez architekta Alexisa de Châteauneufa.

Upamiętnienie Wspomnienie Amalie Sieveking w Kościele Ewangelickim obchodzone w jest w rocznicę jej śmierci, 1 kwietnia.

Jej autobiografię, zatytułowaną Hanseatic Philanthropist, zrecenzowała poetka Sophie Schwab.