Debora Baron, także Dewora Baron (ur. 4 grudnia 1887 w Uździe, zm. 20 sierpnia 1956 w Tel Awiwie) – żydowska pisarka.
Życiorys mały|Park imienia Baron w Tel Awiwie Urodziła się 4 grudnia 1887 roku w Uździe, w rodzinie rabina. W chederze ojca otrzymała tradycyjne wykształcenie zwykle dostępne tylko chłopcom. Zadebiutowała w 1905 roku opowiadaniami na łamach „Ha-Melic”, wywołując zaskoczenie w środowisku literackim: podejrzewano, że prawdziwym autorem jest dorosły mężczyzna. Wyjechała do brata, by uczęszczać do świeckiej szkoły, rozwijając się w Mińsku i w Kownie, gdzie została przyjęta do hebrajskich i jidyszowych kręgów literackich. Do 1910 roku miała już ugruntowaną pozycję literacką; opublikowała 44 opowiadania, z czego dziewięć w jidysz. Częstym tematem jej wczesnej twórczości był obraz sztetlu z punktu widzenia kobiety cierpiącej w patriarchalnym społeczeństwie.
Jedna z nielicznych kobiet, której prace przeszły do kanonu literatury hebrajskiej powstałej przed powstaniem państwa Izrael.
W 1910 roku wyjechała do Palestyny, gdzie osiadła w Newe Cedek i zajęła się redakcją części literackiej tygodnika „Ha-Poel ha-Cair”. W tym czasie porzuciła jidysz. Rok później wyszła za mąż za redaktora naczelnego gazety Josefa Aharonowicza;