Teofil Wdzięczny (ur. 22 lutego 1890 w Łęce, zm. 23 lipca 1952 w Londynie) – polski duchowny katolicki i kapelan wojskowy, podpułkownik Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys Urodził się w rodzinie ziemiańskiej, jego ojcem był Wojciech, a matką Elżbieta z domu Dębińska. Na początku XX wieku jego rodzina przeniosła się z Łęki do majątku ziemskiego we Wrzącej Wielkiej.

Ukończył gimnazjum w Kaliszu i wstąpił do Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 30 listopada 1916 z rąk biskupa Kazimierza Ruszkiewicza. Pracę duszpasterską rozpoczął jako wikariusz w parafii św. Bartłomieja Apostoła w Domaniewicach, a w styczniu 1917 roku został wikariuszem w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Grzegorzewie. W 1919 roku przeniesiono go do parafii Świętej Anny w Łodzi.

15 marca 1920 roku ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego, został następnie kapelanem 17 Pułku Piechoty. W jego składzie wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, uczestniczył m.in. w bitwie nad Berezyną. Pod koniec wojny uczestniczył w ofensywie 6 Armii, docierając aż pod Brody. Od 15 stycznia 1921 roku przebywał z pułkiem w Rzeszowie.