Ignacy Ziębowicz (ur. 25 stycznia 1890 we wsi Głębokie, zm. 24 grudnia 1950 w Łodzi) – polski nauczyciel, regionalista, krajoznawca a także działacz społeczny.
Życiorys Młodość Ignacy spędził swoją młodość w Kłodawie, gdzie jego ojciec prowadził karczmę. Miał trójkę rodzeństwa – Kazimierę, Władysława i Lodzię.
Dalsze życie Uczył się w Seminarium Nauczycielskim Męskim w Łęczycy, z którego został w 1905 roku wyrzucony za udział w strajku, po dwóch miesiącach powrócił jednak do nauki i ukończył tam swoją edukację w 1908 roku. W tym samym roku uzyskał posadę nauczyciela w Borysławicach Kościelnych, a potem w Umieniu po jego prośbie o przeniesienie w 1911 roku. Był jednym z założycieli jednostki ochotniczej straży pożarnej w Drzewcach i Umieniu.
W 1906 roku został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej, pełnił tam rolę kolportażysty aż do 1918 roku, kiedy postanowił zrezygnować z członkostwa w partii. W 1919 roku został kierownikiem szkoły powszechnej w Izbicy Kujawskiej, a później pełnił tę samą funkcję w Dzierawach.
10 sierpnia 1920 roku wstąpił ochotniczo do wojska, służył w 18 Pułku Piechoty i brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Wcześniej pełnił też funkcję komendanta placówki terenowej Polskiej Organizacji Wojskowej.