Wanda Drozdowska-Rogowicz, z domu Grzegorzewska, ps. „Roma”, „Józefa” (ur. 11 listopada 1906, zm. 4 października 1986 w Warszawie) – polska działaczka konspiracyjna zaangażowana w pomoc Żydom w okresie II wojny światowej, uczestniczka powstania warszawskiego, urzędniczka.
Życiorys W 1927 ukończyła Państwowe Gimnazjum Żeńskie im. Emilii Plater w Grodnie.
W czasie okupacji niemieckiej była uczestniczką akcji małego sabotażu i propagandy ulicznej w dzielnicy Mokotów. Od 1941 do 1944 była przewodniczącą Koła Opieki nad Rodzinami Więźniów „Patronat” na Sadybie. Wraz z Ireną Sendlerową działała w Radzie Pomocy Żydom przy Delegaturze Rządu RP na Kraj, tzw. Żegocie, przy ratowaniu Żydów polskich. Według Żydowskiego Instytutu Historycznego jako łączniczka, wraz z Ireną Sendlerową oraz innymi łącznikami, m.in. Stanisławą Bussold i Jadwigą Piotrowską, zdołali uratować kilkaset dzieci, choć ich dokładna liczba nie jest znana. Brała m.in. udział w akcjach przemycania dzieci żydowskich z warszawskiego getta. Zajmowała się wyszukiwaniem polskich rodzin dla dzieci. Jest określana jako jedna z czterech najaktywniejszych opiekunek dzieci żydowskich.