Sekcja opracowywała wytyczne do realizacji kolejnych ustaw o poborze rekruta. W jej składzie był między innymi Wydział Likwidacyjny dla Armii gen. Józefa Hallera.
Służba poborowa w terenie W grudniu 1918 Ministerstwo Spraw Wojskowych wydało Tymczasową instrukcję dla władz poborowych. Regulowała ona zasady prowadzenia poboru oraz ustanawiała kompetencje tej służby. Początkowo poborem zajmowały się Główne Urzędy Zaciągu, a w Galicji Zachodniej tymczasowe urzędy poborowe. Od 27 grudnia 1918 na terenie Galicji Zachodniej powstały powiatowe komendy uzupełnień. Od stycznia 1919 PKU powstawały na ziemiach byłego Królestwa Polskiego, zaś w lipcu na obszarze Galicji Wschodniej. Z kolei na Kresach Wschodnich ochotnicza akcja werbunkowo-zaciągowa prowadzona była przez Wydział Wojskowy Komitetu Obrony Kresów.
Pod koniec października 1919 służba poborowa została poddana gruntownej reorganizacji. Powołano nowe powiatowe komendy uzupełnień, wprowadzono jednolite zasady prowadzenia poboru oraz zasadę, iż każda PKU będzie odpowiedzialna za dostarczanie rekruta dla wydzielonego pułku piechoty.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Służba poborowa II Rzeczypospolitej Kategoria:Wojna polsko-bolszewicka