w przypadku amortyzacji nie podlegała ona dziedziczeniu, podziałowi ani sprzedaży. Najczęściej grunty te pozostawały własnością konkretnej instytucji, nierzadko jednak mogła ona być wieczystym użytkownikiem; niekiedy status prawny był niejasny lub pozostawał w zawieszeniu, ale na mocy prawa zwyczajowego grunt pozostawał pod kontrolą np. zakonu czy gminy. Już w średniowieczu na kontynencie pojawiła się tendencja do ograniczania tego procesuKarl Frederick Morrison, Europe’s Middle Ages, 565/1500, Chicago 1970, s. 130.. W Polsce dążyła do tego przede wszystkim szlachta, w innych krajach częściej inicjatorem była administracja królewskaPiotr Skubiszewski (red.), Sztuka i ideologia XV wieku. Materiały sympozjum Komitetu Nauk o Sztuce Polskiej, Warszawa 1976, s. 28.. Tak też stało się w Hiszpanii, gdzie próby ustawowego ograniczania, a potem likwidacji dóbr martwej ręki pojawiły się w drugiej połowie XVIII wieku. Od lat 20. XIX wieku zaczęto określać je jako „dezamortyzacja” (hiszp. desamortización).