Podstawki 30,4–43,3 × 9,3–11,7 μm, wąsko maczugowate, szkliste, przeważnie z 4 sterygmowe, bez sprzążek w nasadzie. Cheilocystydy i pleurocystydy 36,6–58,2 × 4,9–9,8 μm, wąsko cylindryczne do wąsko wrzecionowatych, brzuchate, rzadko wąsko-maczugowate, czasem wygięte, w 5% wodorotlenku amonu brudnożółte, nieco inkrustowane kryształkami. Kaulocystydy 10,1–53,5 × 2,2–6,9 μm, cylindryczne do maczugowatych, zwykle septowane, przeważnie z tępym wierzchołkiem, w 5% wodorotlenku amonu brudnożółte. Skórka kapelusza typu trichoderma, złożona z zazwyczaj splątanych, septowanych, cylindrycznych i cienkościennych strzępek bez sprzążek, z zaokrąglonymi, zwykle nieco szerszymi elementami końcowymi o kształcie wąsko maczugowatym do maczugowatego i szerokości 5,1–12 μm. Zawierają żółtobrązowy pigment wewnątrzkomórkowy i są inkrustowane.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie maślaczka rubinowego w niektórych krajach Europy i na Kaukazie. W Europie jest szeroko rozprzestrzeniony, ale rzadki, tylko miejscami występuje częściej. W Polsce po raz pierwszy jego stanowiska podano w 2010 r. w Parku Szczytnickim we Wrocławiu (jako Chalciporus rubinus (W.G.