Kariera Po ukończeniu studiów został oddelegowany jako lekarz wojskowy do Łodzi. Następnie w 1951 powrócił do Warszawy i rozpoczął pracę w nowo powstałym Instytucie Hematologii i Transfuzjologii. Był jednym z organizatorów instytutu gdzie zaczął tworzyć od podstaw Pracownię Analityki Klinicznej, jedną z najnowocześniejszych w kraju. W instytucie początkowo pracował jako lekarz analityk i z czasem objął funkcję kierownika całej pracowni. W 1953 ukończył specjalizację z zakresu chorób wewnętrznych. Jednocześnie w 1955 wraz z kolegami ze świata medycyny zaczął tworzyć pierwszą w powojennej Polsce prywatną placówkę medyczną. Placówka ta została otwarta w 1956 pod nazwą Spółdzielnia Pracy Specjalistów i Rentgenologów i otrzymała patrona Witolda Zawadowskiego który był wykładowcą założycieli spółdzielni. Od tego momentu pracował jednocześnie w instytucie i w spółdzielni. W 1966 uzyskał stopień naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej pt. Badania nad zachowaniem się poziomu miedzi w surowicy i krwinkach czerwonych w procesach rozrostowych układu krwiotwórczego. Promotorem rozprawy doktorskiej był doc. dr Sławomir Pawelski. Do przejścia na emeryturę w 1982 był pracownikiem Instytutu Hematologii i jednocześnie pracownikiem przychodni. Od przejścia na emeryturę związał się na stałe ze spółdzielnią.