Morfologia Kapelusz O średnicy do 7 cm, początkowo półkulisty, potem wypukły. Powierzchnia ochrowa, bladobrązowa, szarobrązowa, oliwkowobrązowa, ciemnobrązowa do czarniawo brązowej, czasem z czerwonawym odcieniem, bywa też całkowicie czerwony. W stanie suchym jest aksamitny, ale bardzo szybko pęka i przez pęknięcia prześwituje różowawy miąższ. Rurki Początkowo cytrynowożółte, później bladożółte z oliwkowym odcieniem, po zgnieceniu sinieją. Pory w kolorze rurek. Trzon Wysokość 4,5–8 cm, grubość 1–1,5 cm, kształt cylindryczny lub nieco maczugowaty, często zakrzywiony i zwykle zwężający się u podstawy. Powierzchnia górą jasnożółta, ku dołowi stopniowo staje się jaskrawoczerwona. Po uszkodzeniu sinieje. Grzybnia przy podstawie trzonu biała. Miąższ W kapeluszu o barwie od kremowej do żółtawej, w trzonie brązowawy, po uszkodzeniu sinieje, szczególnie w trzonie. Zapach i smak niewyraźny. Cechy mikroskopowe Zarodniki 10,5–16 × 4–5,5 μm, prążkowane. Skórka kapelusza zbudowana z palisadowo ułożonych i septowanych, strzępek. Składają się głównie z cylindrycznych, inkrustowanych komórek. Gatunki podobne Może być trudny do odróżnienia od suchogrzybka złotoporego Xerocomellus chrysenteron. Suchogrzybek złotopory jest mniej podatny na pękanie, ma nieco większe zarodniki i podstawa jego trzonu nie sinieje tak intensywnie.