W 1944 został szefem Prokuratury Specjalnego Sądu Karnego w Lublinie jako pierwszy prokurator w powszechnym wymiarze sprawiedliwości mianowanym przez Prezydium KRN. Był głównym oskarżycielem w pierwszym procesie przeciwko zbrodniarzom hitlerowskim z załogi SS na Majdanku. W latach 1945–1946 prezes Specjalnego Sądu Karnego w Warszawie z siedzibą w Łodzi. W 1946 powołany na stanowisko sędziego Najwyższego Trybunału Narodowego. W latach 1947–1949 prezes Sądu Okręgowego w Łodzi, w latach 1949–1953 szef Prokuratury Wojewódzkiej w Poznaniu. Działał w PPR (m.in. delegat na I Zjazd PPR w grudniu 1945), później w PZPR. Obejmował też stanowiska wiceszefa Delegatury Komisji Specjalnej do Walki z Nadużyciami i Szkodnictwem Gospodarczym w Łodzi oraz szefa Komisji Upaństwowienia Przedsiębiorstw w Łodzi.

W latach 50. pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości jako dyrektor wydziału, wicedyrektor sekcji tajnej, odpowiadał m.in. za specjalny tryb rozpraw karnych. Od grudnia 1952 do kwietnia 1956 podsekretarz stanu w resorcie sprawiedliwości, od 1957 do 1961 radca ds. prawnych ministra w Ministerstwie Handlu Wewnętrznego, później od czerwca 1961 do sierpnia 1972 zastępca prokuratora generalnego.