Kolejna wzmianka o manuskrypcie pojawiła się w 1793 roku w katalogu wybranych rękopisów opublikowanym w czasopiśmie Memorabilien przez Johanna Jacoba Reiske, a noszącym tytuł Manuscriptorum CXXXV Orientalium Bibliothecae Electoralis Dresdensis Catalogus. Heinrich Friedrich von Diez w 1814 roku pozyskał kopię działa (obecnie znajduje się ona w Bibliotece Państwowej w Berlinie). W wydanej w dwóch tomach (w 1811 i 1815 roku) publikacji Denkwürdigkeiten von Asien umieścił oryginalny tekst i tłumaczenie na język niemiecki jednego z opowiadań.
Księgę mego dziada Korkuta opisał również w katalogu Catalogus codicum manuscriptorum orientalium Bibliothecae Regiae Dresdensis opublikowanym w 1831 roku w Lipsku orientalista Heinrich Leberecht Fleischer. Obecnie manuskrypt jest przechowywany w Sächsische Landesbibliothek – Staats-und Universitätsbibliothek (SLUB) w Dreźnie. Rękopis ten zawiera pełny tekst Księgi mego dziada Korkuta.