Nowe znalezisko okazało się należeć do plezjozaurów. W Angoli pierwsze skamieniałości znaleziono prawdopodobnie w 1839, a pozostałości plezjozaurów obecne są w znajdującej się w Belgii kolekcji Dartevelle opisywanej już w 1941. Kolejne szczątki opisywano w latach 60. i 70. Niektóre zaliczono do rodzaju Plesiosaurus. Bogatych znalezisk dostarczyła wcześniej także sama Bentiaba. W jej skałach datowanych na późny kampan-mastrycht znaleziono setki skamieniałości, w tym należące do trzech rodzajów plezjozaurów, dinozaurów, pterozaurów, przynajmniej 12 taksonów mozazaurów, żółwi morskich, licznych ryb.
Tylne kręgi szyjne cechowały się szerokimi zakrzywionymi wyrostkami kolczystymi, prawie stykającymi się z wyrostkami sąsiednich kręgów.
Brzuszna część obojczyka była prawie aż tak szeroka, jak łopatka. Okaz cechował się redukcją płytki grzbietowej łopatki. Cechy takiej nie spotyka się u elasmozaurów, występuje ona natomiast u Cryptoclididae. Łopatki, elipsoidalne w przekroju trzonu, kontaktują się ze sobą w linii pośrodkowej na długiej linii, podobnie jak i obojczyki. Asymetrię wskazano w kości kruczej z obustronną brzuszną guzowatą strukturą (buttress). Cechy te wskazano jako autapomorfie rodzaju.