podróż koleją była jedyną możliwością legalnego przekroczenia granicy w tych okolicach. Na niewielką liczbę podróżnych, prócz powodów politycznych, wpływał także brak większych ośrodków miejskich, tak po polskiej, jak i po sowieckiej stronie granicy.
Przez granicę głównie odbywały się transporty towarowe, a Farynowo było główną stacją przeładunkową linii. W pierwszych latach po I wojnie światowej transgraniczny ruch pociągów nie był regularny. Sytuacja unormowała się w połowie lat 20. Do Farynowa przychodziły z Polski m.in. wagony ze śląskim węglem, żelazem, maszynami czy produktami metalowymi eksportowanymi do Sowietów. Do Polski wysyłano w większości puste wagony. Import zmniejszył się w latach 30. po industrializacji ZSRR.
Po 1939 thumb|250px|Dawny budynek stacyjny; obecnie cerkiew W 1940 do Zahacia i Farynowa doprowadzano składy normalnotorowe z deportowanymi Polakami. Na tych stacjach komunistyczni funkcjonariusze przepędzali wysiedleńców do wagonów szerokotorowych, którymi osoby te jechały dalej, w głąb ZSRS. Po wojnie przyłączono tereny na zachód od Farynowa do Związku Radzieckiego i stacja utraciła nadgraniczny charakter.
Do XXI w. budynek stacyjny pochodzący z czasów carskich popadł w ruinę. Następnie został przerobiony na cerkiew i wyremontowany.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Stacje i przystanki kolejowe w rejonie połockim