W grudniu 1867 stanął na czele rządu jako przedstawiciel Partii Konserwatywnej i kierował śledztwem w sprawie zamachu na księcia Michajło, by następnie doprowadzić do schwytania i osądzenia zamachowców. Zorganizowana przez Hristicia policja wykazywała się skutecznością w zakresie zwalczania niepokojów społecznych i przemytu, prowadziła także inwigilację opozycji.
Po objęciu tronu przez Milana I, Hristić usunął się w cień, ale został ponownie przywrócony na stanowisko premiera i ministra spraw wewnętrznych w czasie rebelii timockiej. Po stłumieniu zamieszek, nowy rząd utworzył Milutin Garašanin, a Hristić objął stanowisko wiceprzewodniczącego Rady Państwa. W kwietniu 1888 po raz kolejny objął stanowisko premiera, które sprawował przez okres 9 miesięcy. Ostatni, czwarty raz stanął na czele rządu w roku 1894. Rok później został zdymisjonowany i powrócił do działalności w Radzie Państwa. W 1901 zrezygnował z aktywności politycznej. Zmarł w Belgradzie w roku 1911.
Życie prywatne Był żonaty (żona Juliana z d. Hadži-Jovanović), miał dwoje dzieci (Kosta i Poleksija).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Sremskiej Mitrovicy Kategoria:Premierzy Serbii Kategoria:Serbscy ministrowie spraw wewnętrznych Kategoria:Serbscy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Serbscy prawnicy Kategoria:Urodzeni w 1818 Kategoria:Zmarli w 1911