Jednostki te miały charakter wykonawczy i realizowały zadania narzucone odgórnie, z niewielkim marginesem decyzyjności w zakresie organizacji pracy czy kierunków produkcji.

Całość tej struktury odzwierciedlała biurokratyczno-administracyjny model zarządzania, typowy dla gospodarki planowej, w którym dominowała zasada podporządkowania, jednolitości kierownictwa i centralnej kontroli. Taki system sprzyjał realizacji celów planowych, lecz jednocześnie ograniczał elastyczność, inicjatywę lokalną i zdolność szybkiego reagowania na specyficzne warunki gospodarstw.

Zasady finansowania Centralnego Zarządu Państwowych Gospodarstw Rolnych