Francuski neobarok (w zagranicznej literaturze określany mianem cinéma du look) – formacja artystyczna w kinematografii francuskiej lat 80. XX wieku, zaliczana w poczet filmowego postmodernizmu. Zwyczajowo zalicza się do niej trzech reżyserów: Luca Bessona, Leosa Caraxa oraz Jean-Jacques’a Beineix’go. Autorem terminu jest francuski krytyk Raphaël Bassan, który poświęcił uwagę zjawisku w eseju z 1989 roku na łamach „Revue du Cinéma”.
Besson, Carax i Beineix zwracali uwagę francuskiej krytyki filmowej głównie z powodu ekstrawaganckiego stylu filmowania, licznych odwołań popkulturowych oraz estetyki przypominającej reklamy telewizyjne. Francuski neobarok unieważniał dorobek francuskiej Nowej Fali, której fundatorzy wskutek brnięcia w eksperymenty narracyjne tracili widzów. Wyrafinowaną estetyką cechowały się przede wszystkim filmy Caraxa, znanego z filmów Chłopiec spotyka dziewczynę (1984), Zła krew (1986) oraz Kochankowie na moście (1991). Szczególnie Zła krew, interpretowana jako przypowieść o epidemii AIDS, przeszła do historii kina sceną ekstatycznego biegu po paryskim zaułku w rytm utworu Davida Bowie Modern Love.