W latach 90. XIX wieku skupiła się na repertuarze wagnerowskim, zaproszona przez Cosimę Wagner wystąpiła w 1894 roku jako pierwsza amerykańska śpiewaczka na festiwalu w Bayreuth, kreując rolę Elzy w Lohengrinie. W 1901 roku uczestniczyła w uroczystym przedstawieniu Tristana i Izoldy z okazji otwarcia Prinzregententheater w Monachium. W 1909 roku kreowała tytułową rolę w Giocondzie Amilcare Ponchiellego w przedstawieniu uświetniającym otwarcie Boston Opera House. W tym samym roku pożegnała się ze sceną operową, występując w tytułowej roli w Tristanie i Izoldzie pod batutą Arturo Toscaniniego w Metropolitan Opera. W 1913 roku dała pożegnalny recital w nowojorskiej Carnegie Hall, następnie udała się w podróż dookoła świata. Ostatni raz wystąpiła na scenie pod koniec listopada 1913 roku w Melbourne. W grudniu tegoż roku statek, którym podróżowała, rozbił się o rafę koralową. W trakcie katastrofy nabawiła się zapalenia płuc, które przyczyniło się do jej śmierci.

Jej pierwszym mężem był od 1882 roku Frederick Gower. W 1885 roku, w trakcie