Była to ceramika lepiona ręcznie, wypalana, szkliwiona i malowana w najróżniejsze ornamenty: figurki, fantastyczne zwierzęta i postacie, wazony, imbryki, dzbany, misy, świeczniki, puzderka, wisiorki, kafle. Na styl i formę ceramiki Janusza Bersza miało wpływ spotkanie z Eugeniuszem Renkowskim, etatowym plastykiem i projektantem porcelany w Chodzieży, a także udział w 1962 roku w Międzynarodowej Wystawie Ceramiki w Pradze, gdzie zetknął się z dziełami twórców m.in. z Argentyny, Francji i Włoch. Z czasem ceramika stała się dla niego drugą obok malarstwa najważniejszą dyscypliną artystyczną. W latach 70. zakupił w Szwecji piec do wypału i wciągnął do domowej manufaktury żonę Wandę, dzieci: Wojciecha, Andrzeja i Katarzynę Bersz–Letki, absolwentów Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie oraz swoją synową Agnieszkę Kowarską–Bersz (ur. 1948), rzeźbiarkę, a w drugiej połowie lat 70. również drugą żonę Annę. Powstała wtedy marka artystyczna Ceramika Berszów, w której każdy członek rodziny wypracował nieco odmienny styl artystyczny, pozostając przy technice majoliki szkliwionej. Każdy przedmiot wykonany przez Janusza i jego rodzinę był sygnowany: rysunkiem psa pudla, podpisami J.W. Bersz, Janusz Bersz, Janusz i Wanda Bersz, J.A. Bersz i innymi.