Powszechny strajk włókniarzy Łodzi i okręgu łódzkiego – strajk powszechny włókniarzy, który miał miejsce w Łodzi i okolicach od 2 marca do 3 kwietnia 1933 r.

Geneza strajku Strajk spowodowany był nieprzestrzeganiem umowy zbiorowej zawartej przez związki zawodowe i fabrykantów, do czego miał przyczynić się wielki kryzys. Przemysłowcy podjęli się obniżania płac, w zależności od fabryki, od 15 do 35%, nie płacili pensji za przestoje w pracy fabryk, ponadto planowali wprowadzenie 48-godzinnego tygodnia pracy oraz ograniczenie przysługujących urlopów. Warunki proponowane przez fabrykantów zostały przyjęte krytycznie przez robotników, którzy od 2 marca rozpoczęli strajki, jednocześnie podejmując negocjacje z fabrykantami, którzy początkowo zaproponowali obniżki płac w wymiarze 15–20% zarobków.

Strajk Strajk zainicjowały związki zawodowe związane z Polską Partią Socjalistyczną. W pierwszym dniu protestów, tj. 2 marca, strajk objął kilka fabryk w Łodzi. 5 marca odbył się przemarsz protestacyjny w Łodzi – kilka tysięcy robotników maszerowało pomiędzy fabrykami, inicjując zatrzymanie ich pracy. Tego dnia łącznie strajkowało około 300 łódzkich fabryk, w tym częściowo fabryki: Eiserta, Ossera, Buhlego, Scheiblera i Eisenbrauna.