W 1771 zadebiutował na łamach „Monitora”. Pisał dla „Dziennika Handlowego”, a następnie samodzielnie wydawał „Dziennik Uniwersalny”. Publikował broszury popularyzujące nowe idee dotyczące gospodarki, m.in. Myśl o utworzeniu Banku Narodowego. Władając francuskim i niemieckim, przetłumaczył dla Teatru Narodowego w Warszawie dramy Augusta von Kotzebu Indianie w Anglii oraz Dziecko miłości. Przypisywane jest mu autorstwo dzieła Prawo natury czyli o związkach naturalnych wydanego w 1789. Był związany z Kuźnicą Kołłątajowską (1789–1792). W trakcie konfederacji targowickiej (1792–1793) i insurekcji kościuszkowskiej (1794) wydawał gazety i broszury związane z aktualną sytuacja polityczną. Mejer uczestniczył w spisku przygotowującym insurekcję warszawską, był aktywny podczas wydarzeń 9 maja i 28 czerwca 1794 roku. Powstańczy Sąd Najwyższy Kryminalny zarzucił Mejerowi czynny udział w samosądzie i zbrodni. Został osadzony 6 lipca w Pałacu Brühla. Po uniewinnieniu i uwolnieniu Mejera powołano do Deputacji Indagacyjnej. W 1795 roku, po III rozbiorze Polski, udał się na emigrację do Francji. W Paryżu był członkiem Deputacji Polskiej.
W 1806 wrócił do Polski. Mieszkał w Krakowie, prowadząc antykwariat.